Hasret,özlem benim ile koşuyor
Üzüldükce benin içim üşüyor.
Yalnızlıklar hep benimle yaşıyor
Hislerimde ne rüzgarlar esiyor
Susuzum çöllerde Muhtacım suya
Kazanirim diye gelmiştim güya
Hasretim var deliksiz bir uykuya
Gençlik gelip geçti sanki bir ruya
Otuz yil geçirdim sahra çöllerde
Bir ömür bitirdim Gurbet ellerde
Ozlem hasret türkü oldu dillerde
Hüzün oldu esip giden yellerde
Halil Aktas 10 Ocak 2010
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder